aardbeien tunnel maken

Intussen is de temperatuur al flink opgelopen en overstijgt zelfs de 30 C!
We passeren het plaatsje Dedaj wat bestaat uit een cadeau 16 jarige paar huizen met een café en slingeren verder omhoog naar Boga wat op 930m hoogte ligt.
Kwijt en informeren bij voorbijgangers naar railwaystation brengt ook alleen maar verwarring.Normaal is het al een tocht van 4 uur en we hebben in de tijd dat we hier zijn helemaal niemand gezien dus als je vast komt te zitten dan kan dat ook wel even duren.Hij rijst boven de mensen en het verkeer uit en met zijn geweer in zijn ene hand roept hij met zijn andere hand zijn makkers mee de strijd.Er hangen mooie geknoopte tapijten en als we een winkel binnenstappen zien we ook de witte fez die vooral vroeger veel werd gedragen.Kleine en grote mensen kunnen hier wandelen en ravotten, en je kan er ook een tocht met gids ondernemen naar de geheimzinnige Geuzentoren en je een echte prinses of ridder wanen.Het is hier prachtig rijden!Wedden dat iedereen het geweldig vindt?We hebben helemaal nog geen Montenegrijns geld alleen Euros dus het is misschien wel raadzaam om wat te pinnen.Een verhard pad met een dak van wijnranken leidt naar beneden naar de camping.
Onufri is vooral bekend om zijn kleurengebruik, het rood is bekend als Onufri rood en is inderdaad na al die tijd nog steeds helder.
We moeten naar het hoogste punt in de stad waar de oude burcht.
Even buiten de stad ligt hij op de begraafplaats van de martelaren.
Het hek van de begraafplaats staat en open dus rijden we naar binnen en parkeren de bus voor de trap die naar het beeld leidt.
We rijden verder en komen in het plaatsje Puke waar we een bakker zien.
We zien daar de Fransen die we ook vanmorgen in het museum hebben gezien.
Oeps wij waren dus gewoon heel goed op tijd!Dan als het laatste busje voor staat en Leo wil gaan starten om bij de eerstvolgende auto aan te sluiten komt er ineens een motor aangereden die heel asociaal voor ons gaat.Hij was in feite Kosovaar en dat bracht hem weer in conflict met koning Zog die niets zag in een vereniging met Kosovo.Ik was nog in zon extase dat ik ze zonder én traan in een hoekje heb gegooid en tot kentekenplaat aanhanger laten maken halfords mijn grote verbazing kan ik vaststellen dat ik er minder aan heb teruggedacht dan aan de topavond in het Rivierenhof.Langs de vele gaten en keien manoeuvrerend vorderen we al lekker, we hebben er al twintig kilometer op zitten als we stoppen om een boterhammetje te eten.Dat schiet dan ook gelijk weer op, geen vrachtwagens en langzame autos die met gevaar voor eigen leven door de Bosniërs worden ingehaald.We verlaten de citadel en gaan het steile weggetje af naar beneden.We wachten tot hij klaar is en laten de stoere Magirus Deutz die van boven komt voorgaan.



Zo hier en daar zijn de ingeslagen granaten nog te zien.
Daarna komen we bij de rode moskee, of eigenlijk de minaret van de rode moskee, er staat verder niet veel meer van overeind.
We hebben geen idee van de toestand van de weg en hoe lang we over deze tocht van ruim 50 km gaan doen.